Laatst, onder een etentje, zei Doeke Sijens het nog een keer: ‘Jij moet een moeder-roman schrijven.’ Mocht ik dat ooit doen, dan is Een ander leven van Bart Moeyaert aanzet en inspiratiebron. Wat is dat een fantastisch deel in de reeks Privé-domein. Er zijn boeken waarin je nauwelijks vordert. Niet omdat de stijl je tegenstaat of omdat je je om de haverklap ergert, maar omdat de inhoud op subtiele wijze eigen herinneringen activeert. Voordat je het in de gaten hebt lees je niet maar dwaal je in je eigen verleden. Het overkwam mij bij Moeyaert. Zoals bij de passage dat hij zijn moeder wil interviewen. Het cassettebandje loopt, maar moeder heeft niets te vertellen. Op elke vraag wordt niet of slechts afhoudend gereageerd.

Zo’n bandje heb ik thuis ook. Ik durf het, ruim twaalf jaar na dato, nog niet te beluisteren. Een paar maanden voor haar zeventigste verjaardag hoorde mijn moeder dat ze nog een half jaar te leven had. Ze weigerde elke verdere behandeling, regelde een afscheidsdiner voor de hele familie in Landgoed Groot Kievitsdal en wachtte vervolgens in de weken daarna, zittend op de bank, op het kleinste signaal van sterven dat haar lichaam zou geven.

Dat kwam maar niet.

Lees verder op Tzum.