Al een paar mensen vroegen mij, wie is deze geheimzinnige deeltijdschrijver? Hier de column over mijn ontmoeting met hem.
Op de terugweg van café De Jaren naar Centraal Station vroeg hij of ik ook naaktfoto’s van mezelf had. Voor ik daarop een goed antwoord kon geven, pakte hij zijn eigen telefoon tevoorschijn en scrolde door zijn fotogalerij. Ik keek discreet weg, naar de ligplaats van de rondvaartboten. Niet dat hij zulke foto’s van zichzelf aan mij wilde laten zien, want, voor de goede orde, dat paste niet in de sfeer van ons gesprek en het ging hem om iets anders. Hier. Een foto van twee decennia geleden. Met kleren aan. Hoe je blik op je eigen lichaam verandert: ‘Ik zag er best aantrekkelijk uit, toen,’ zegt hij. En ik kijk met hem mee naar een vrolijk lachende jongeman van rond de dertig, hand op zijn schedel om het dunner wordende haar wat te camoufleren. Inderdaad, aantrekkelijk met jeugdige lach. ‘En dat je dat op dat moment niet ziet, kúnt zien. Het ook niet zo ervaart.’ Lees verder op Tzum.









