Wie blijft – een nieuw gedicht in Tijdschrift Geestelijke Verzorging

In het septembernummer van Tijdschrift Geestelijke Verzorging (TGV, nummer 87) is van mij een nieuw gedicht gepubliceerd. De pagina is zeer fraai vormgegeven.

Gedicht_wieblijft)

WIE BLIJFT

Vanmiddag aan uw bed keerde
de enige jongeman terug van wie u hebt gehouden,
zeventig jaar geleden, een droge augustusmaand in
Duinkerken. Vlasvelden en blauwe duinen.

Na de oorlog schreef hij u uit Langue d’Oc
wenkende woorden in paarse inkt, een brief van zomers
lavendel, vergezeld van een kiekje – kalend voorhoofd,
potloodsnor. Kunnen we het leven niet samen?

Alleen uw vader,  taai van jaren sparen,
werken en handen vouwen, sprak
achteloos met zijn stem van oude aarde:  ‘Ge weet wat
moeder zich aandoet als ge gaat?’

U schreef terug: Voor mij bent u nog steeds te jong.
Geen brief volgde meer. Maar niet alles vervliegt.
Aan uw bed, in deze laatste jaren, keert
de enige  jongeman terug van wie u hebt gehouden.

Advertenties
Geplaatst in Poëzie, Uncategorized | Tags: , , , , ,

Nooit geweten

Vriend Gerard mailt. Bij het bladeren door 365 ikjes. Het beste van ik@nrc.nl vond hij halverwege mijn ikje. Nooit geweten. Vandaag kreeg ik het boek toegestuurd. Trouwring heet mijn stukje. Een kleine herinnering aan mensen die in 2010 nog leefden. Het boek is nog leverbaar.

365ikjes(365 ikjes. Het beste van ik@nrc.nl. Redactie: Arjen Ribbens, uitgeverij de Harmonie, 2012)

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , ,

Poëzie tijdens Roze levensviering

Zaterdag 29 juli wordt in het kader van de Grey Pride een roze viering georganiseerd in het Dr Sarphatihuis. Ik zal daarin twee gedichten uit mijn bundel Het eindigt zomaar ergens voorlezen. Daarnaast zal ik Marjo van Bergen interviewen over het roze leven. De organisatie en presentatie ligt in handen van René Goudsblom.

Roze viering2017

Geplaatst in Human, Poëzie, Uncategorized | Tags: , ,

Lijden en volhouden, een recensie

In het nieuwste nummer Tijdschrift Geestelijke Verzorging (TGV, nr 86) is de recensie verschenen die ik schreef over het boek Lijden en volhouden (Boer en Mul). Lees hier de pdf.

TGV_86_2017

Geplaatst in TGV | Tags: , , ,

Over pesten, op radio 5

Vanochtend, heel vroeg (7:40), maakte ik mijn radio-debuut in het programma Wekker-Wakker! van Radio 5. De aanleiding: De landelijke dag tegen het pesten. Manuëla Kemp interviewde mij over hoe dat onder ouderen gaat. Er was wat spraakverwarring over verpleeghuizen en verzorgingshuizen (dat onderscheid wilde ik maken) en dat zorgde er voor dat het korte gesprek van vijf minuten niet helemaal in het teken van pesten stond.

Geplaatst in Uncategorized

Muziek en gedichten in De Pianist

Op woensdagavond 1 maart treden Oscar Kerkman en ik op met muziek en gedichten. Ik lees een aantal van mijn gedichten uit de bundel Het eindigt zomaar ergens, en Oscar zal op piano drie liedjes, gebaseerd op mijn gedichten, ten gehore brengen, waaronder natuurlijk  het lied Buitenveldert. Plaats van handeling: Café De Pianist, Groen van Prinstererstraat 41, 1051 EH Amsterdam. Aanvang: 20:30.

Geplaatst in Het eindigt zomaar ergens | Tags: , , , ,

Over de liefde

Afgelopen zaterdag publiceerden NRC Handelsblad en NRC Next het mooie verslag dat journalist Mirjam Remie schreef naar aanleiding van haar bezoek aan mijn gespreksgroep in zorgcentrum Groenelaan, waar ik elke twee weken een gespreksgroep heb met bewoners van de somatische afdeling. We spraken met elkaar over de liefde. Hoe ging dat vroeger, toen er nog geen datingapps bestonden? Het artikel was geïllustreerd met liefdesoproepen die Mark Traa recentelijk heeft verzameld uit vooroorlogse kranten.

Het artikel Een liefje vinden – daar was dansles voor opent als volgt:
‘Trouw niet met zo’n Hollandse aap’, hadden de vriendinnen van Henriette van Til (85) nog zo gezegd toen ze als meisje vanuit Indonesië naar Nederland verhuisde. Maar ze heeft het toch gedaan. „Omdat-ie zo lief was”, vertelt ze glunderend, in het verpleeghuis Groenelaan in Amstelveen.  (…) Je leerde elkaar kennen omdat je dicht bij elkaar in de buurt woonde”, zegt Hendrika Kwantes (92). „We kwamen elkaar constant tegen in ons dorp, Appingedam in Groningen. Ik was een jaar of 17, hij 19. Op zijn twintigste moest hij naar Duitsland en vergat ik hem. Toen ik vier jaar later ergens aan het dansen was, want dat mocht op veel plekken gratis na de oorlog, kwam mijn vriendin binnen lopen en zei: er staat daar iemand op je te wachten. Vanaf dat moment was hij mijn vriendje. Een halfjaar later zijn we getrouwd. Dat is 55 jaar zo gebleven.”

Het vervolg is te lezen op de website van NRC Handelsblad (betaald)

Het boekje van Mark Traa met contactadvertenties heet Steeds blijf ik u beminnen.

traa1

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , ,