Niemand kende The Waterboys. Zo gaat het met roem. Een jonge collega zocht op Spotify The Whole Of The Moon op. Geen herkenning. ‘En halverwege is er een pauze van 25 minuten, waarschijnlijk vanwege de leeftijd van de bandleden,’ hoor ik mezelf babbelen. De collega’s lachen. Terwijl ik denk, verschrikkelijk. Men wenst me veel plezier vanavond.

Goede vriend G. wacht voor de ingang van AFAS Live. ‘Ik vroeg me al af of het goed was gegaan met de tickets,’ zegt hij als ik hem vertel over het moeizame proces van downloaden van de Ticketmaster-app, waardoor R. (ik had hem bij het proces zogezegd betrokken) en ik het eerste deel van de B&B vol liefde-reünie misten. Vroeger kreeg je je tickets gewoon in je mail, printen – klaar. Ik zeg het niet, maar denk het wel. Voor het huren van een kluisje blijkt de telefoon met bank-app ook onmisbaar.

The Waterboys is een mannenband. De gemiddelde leeftijd ligt hoog. ‘We zijn hier verkeerd,’ hoor ik een zestiger tegen een vriend zeggen. ‘Er zijn alleen maar oude mensen.’ Bij de pispotten gaat het ook moeizaam. Geen vrolijk gekletter, wel dunne, hortende straaltjes, lang afslaan tegen het nadruppelen. Lees hier de volledige column.