Ik begin: geldverstrekkers aller landen, lees Het verhaal van mijn schaarste van Marieke Groen! UWV’s door heel Nederland, doe Het verhaal van mijn schaarste cadeau aan uw medewerkers. Het hele boek. Of als dat te duur is (€ 22,99) dan de proloog en het eerste deel, jaag er een nietje doorheen, en betaal de auteur in lijn van de auteurswet. En medewerkers: lees het, bespreek het met elkaar, herinner het u als u een volgende keer een nieuw gezicht voor uw balie treft.
Ja, dat vermaledijde geld. Deze week las ik Het verhaal van mijn schaarste. Al bij de proloog brak me letterlijk het angstzweet uit en werd ik besprongen door mijn eigen herinneringen aan schaarste en mijn rondgang langs de instituties voor bijstand. De vernederingen. Het onbegrip. Het telkens maar weer bedenken hoe je het einde van de maand haalt. Ik had het geluk dat mijn moeder me een gezonde maaltijd voorzette, deodorant en shampoo meegaf. Een keer had ik mij misrekend, ik weet niet eens meer welke fout ik had gemaakt, maar geld voor de trein naar mijn ouders had ik niet, waardoor ik een van mijn beste vrienden om f 25,- moest vragen, met de belofte het hem, als ik over een week weer geld had, meteen terug te geven. Zijn aarzeling, zijn blik (wantrouwend) en het met moeite toch geven, herinner ik me nog goed.
Maar ik herinner me ook mijn naïviteit, die ik ook bij Groen bespeur, als het om geld verdienen gaat, een ongemak bij geldzaken dat ik van huis uit heb meegekregen en dat ik eigenlijk nog steeds wel heb. Zie Tzum voor volledige column.
Eric de Rooij 